Pre nekoliko dana, na delu svojih mnogobrojnih pešačkih staza, Cerak je još jednom ugostio studente arhitekture sa američkog univerziteta MIT (Massachusetts Institute of Technology) u klasi profesorke Ane Miljački.

Ideja iza stručne ekskurzije u Beogradu, prilikom koje su se studenti osim sa Cerakom upoznali i sa novobeogradskim blokovima, IMS institutom i čuvenim Žeželjevim konstruktivnim sistemom, takva je da mladim ljudima, koji dolaze iz drugačije kulturološki i ekonomski uređene sredine, pruži uvid u alternativu – građenje naselja po meri čoveka, a ne isključivo tržišta. Sa tim u vezi, neizbežno je pitanje izazova koje nosi savremeno doba u životu ovih svojevrsnih utopija, kao i ispitivanje održivih modela za njihovu budućnost.

I dok smo tokom priče o idejama utkanim u koncept naselja, ponekim ličnim sećanjem, uveravanjima da je naselje lepše kad je sunce i insistiranju na činjenici da zaslužuje adekvatnu obnovu koju neumorno iniciramo već nekoliko godina unazad, našim šetačima nije smetala kiša. Štaviše, stanje u kome se naselje trenutno nalazi opisali su kao zaista izmenjenim u odnosu na fotografije iz vremena gradnje, ali utisak, da osnovne ideje iz tog vremena i dalje sijaju suštinskom snagom i lepotom, ipak preovladava.

Zajednički otvoreni i zatvoreni prostori, vazduh i zelenilo, povezivanje susedstava i posvećenost detaljima neke su od glavnih detektovanih vrednosti.

Za nas kao stanovnike, sagledavanje prostora u kome se svakodnevno krećemo nekim drugim očima dobar je podsetnik da su snaga lepote i osećaja zajedništva često i najsnažniji resurs jedne zajednice u svakom vremenu i periodu.