Ono po čemu se naselje Cerak Vinogradi razlikuje od drugih stambenih naselja su centri susedstava. To su zajednički prostori, izgrađeni istovremeno sa stambenim objektima, koji su imali poseban značaj, naročito u sociološkom smislu. Koristili su se za razne dodatne edukativne, rekreativne, zabavne aktivnosti i za sadržaje iz oblasti kulture. Stanari su ih koristili za sastanke, pa čak i za privatne proslave rođendana i slično. Predstavljali su nove elemente za identifikaciju određenog dela zajednice, odnosno za podsticanje osećanja pripadnosti jednoj manjoj urbanoj grupi u odnosu na naselje.

U vreme projektovanja i izgradnje stambenih zgrada, postojao je propis da je u sklopu svake stambene zgrade, za potrebe kućnih saveta, bilo potrebno predvideti 0,5 m2 po svakom stanu. Na taj način došlo se do proračuna da je u čitavom naselju, za 3650 stanova, potrebno obezbediti oko 1825 m2 zajedničkih prostorija. U procesu definisanja potreba, projektanti su ostvarili dogovor sa investitorima i odlučeno je da se jedan deo kućnih saveta, rasutih po zgradama, skupi u po jednu funkcionalno-prostornu celinu u svakom susedstvu, sa ciljem da se u neposrednoj blizini stanara formiraju prostori za njihove slobodne aktivnosti. Tako je u svakoj ulici projektovana po jedna prostorija za ulični kućni savet, a preostalih 1453 m2 raspoređena su na četiri centra susedstva. Obzirom da su bile investiciono pokrivene, tj. da je cena izgradnje ovih zajedničkih prostorija bila obuhvaćena cenom izgradnje stanova, ove prostorije su izgrađene istovremeno kada i stanovi. Kako u dosta slučajeva u to vreme, pa čak i u ovom naselju, nije bilo dovoljno sredstava upravo za izgradnju pratećih javnih sadžaja, ovi izgrađeni prostori centara susedstava imali su izuzetan značaj za život u naselju u kulturološkom i sociološkom smislu.

Izvorno, centri susedstava su predstavljali zajedničke delove zgrada, izgrađene u prizemljima ili kao posebni objekti ili kao aneksi, koji su pripadali svim vlasnicima stanova tog susedstva. Vlasnici su preko svojih računa za struju, vodu i grejanje, plaćali i troškove za ove prostore. U tom momentu, nije postojao način da se oni kao zajednički prostori i uknjiže. Kasnije, u periodu tranzicije, jedan deo ovih prostora je u zemljišne knjige, na svoje ime, upisalo Ministarstvo odbrane RS (verovatno kao investitor, iako su skoro svi stanovi već bili otkupljeni zajedno sa pripadajućim zajedničkim prostorijama, neki od njih i prodati i u vlasništvu drugih subjekata). Neki centri susedstava su i dalje neuknjiženi.

Iako je danas trebalo da budu prostori u kojima biste zatekli kreativne sadržaje za sve starosne grupe, zateći ćete uzurpiran ili napušten i devastiran prostor. Prostori koji su nekada bili predviđeni za baletsku školu, omladinski klub, klub penzionera, salu za izložbe, salu za skupove... danas su, u suprotnosti sa propisanim merama zaštite ovog kulturnog dobra, pretvoreni u stanove ili se uopšte ne koriste, a njihove prazne prostorije su neuređene i potpuno ruinirane. Trenutna prenamena ovih prostora je najviše odraz neuređenog institucionalnog okvira i nerešenog imovinskog statusa prostora, kao i nemara nesavesnih korisnika i vlasnika, uz potpuno odsustvo kontrole i izricanja kaznenih mera ili mera radi sprečavanja uništavanja ovog kulturnog dobra, od strane nadležnih opštinskih, gradskih i republičkih službi.

Stanarima naselja i članovima našeg udruženja ostalo je nejasno kako je to moglo da se dogodi. Upravo smo u fazi istraživanja na temu vlasništva i iznalaženja rešenja, kako da se ovi prostori vrate vlasnicima stanova, ako ne kao svojina, onda bar na korišćenje u skladu sa građevinskim i upotrebnim dozvolama, odnosno sa namenama koje ovo naselje čine jedinstvenim i različitim od svih drugih naselja u zemlji.

Posebno treba naglasiti da prostorije centara susedstava nisu poslovni prostori. To su zajedničke prostorije koje služe za socijalizaciju i obogaćivanje društvenog i kulturnog života stanara.